25 Kasım 2018 Pazar
19 Kasım 2018 Pazartesi
Orhan Pamuk The Museum Of Innocence
Orhan Pamuk
The Museum Of Innocence
The Happiest Moment of My Life IT WAS the happiest moment of my life, though I didn’t know it. Had I known, had I cherished this gift, would everything have turned out differently? Yes, if I had recognized this instant of perfect happiness, I would have held it fast and never let it slip away. It took a few seconds, perhaps, for that luminous state to enfold me, suffusing me with the deepest peace, but it seemed to last hours, even years. In that moment, on the afternoon of Monday, May 26, 1975, at about a quarter to three, just as we felt ourselves to be beyond sin and guilt so too did the world seem to have been released from gravity and time. Kissing Füsun’s shoulder, already moist from the heat of our lovemaking, I gently entered her from behind, and as I softly bit her ear, her earring must have come free and, for all we knew, hovered in midair before falling of its own accord. Our bliss wnd guilt so too did the world seem to have been released from gravity and time. Kissing Füsun’s shoulder, already moist from the heat of our lovemaking, I gently entered her from behind, and as I softly bit her ear, her earring must have come free and, for all we knew, hovered in midair before falling of its own accord. Our bliss was so profound that we went on kissing, heedless of the fall of the earring, whose shape I had not even noticed. Outside the sky was shimmering as it does only in Istanbul in the spring. In the streets people still in their winter clothes were perspiring, but inside shops and buildings, and under the linden and chestnut trees, it was still cool. We felt the same coolness rising from the musty mattress on which we were making love, the way children play, happily forgetting everything else. A breeze wafted in through the balcony window, tinged with the sea and linden leaves; it lifted the tulle curtains, and they billowed down again in slow motion, chilling our naked bodies. From the bed of the back bedroom of the second-floor apartment, we could see a group of boys playing football in the garden below, swearing furiously in the May heat, and as it dawned on us that we were enacting, word for word, exactly those indecencies, we stopped making love to look into each other’s eyes and smile. But so great was our elation that the joke life had sent us from the back garden was forgotten as quickly as the earring. When we met the next day, Füsun told me she had lost one of her earrings. Actually, not long after she had left the preceding afternoon, I’d spotted it nestled in the blue sheets, her initial dangling at its tip, and I was about to put it aside when, by a strange compulsion, was the perfect match. 2 The Sanzelize Boutique THE SERIES of events and coincidences that were to change my entire life had begun a month before on April 27, 1975, when Sibel happened to spot a handbag designed by the famous Jenny Colon in a shop window as we were walking along Valikonagi Avenue, enjoying the cool spring evening. Our formal engagement was not far off; we were tipsy and in high spirits. We’d just been to Fuaye, a posh new restaurant in NiSantaSi; over supper with my parents, we had discussed at length the preparations for the engagement party, which was scheduled for the middle of June so that Nurcihan, Sibel’s friend since her days at Notre Dame de Sion Lycée and then her years in Paris, could come from France to attend. Sibel had long ago arranged for her engagement dress to be made by Silky Ismet, then the most expensive and sought-after dressmaker in Istanbul, and that evening Sibel and my mother discussed how they might sew on the pearls my mother had given her for the dress. It was my future father-in-law’s express wish that his only daughter’s engagement party be as extravagant as a wedding, and my mother was only too delighted to help fulfill that wish as best as she could. As for my father, he was charmed enough by the prospect of a daughter-in-law who had “studied at the Sorbonne,” as was said in those days among the Istanbul bourgeoisie of any girl who had gone to Paris for any kind of study. It was as I walked Sibel home that evening, my arm wrapped lovingly around her sturdy shoulders, noting to myself with pride how happy and lucky I was, that Sibel said, “Oh what a beautiful bag!” Though my mind was clouded by the wine, I took note of the handbag and the name of the shop, and at noon the next day I went back. In fact I had never been one of those suave, chivalrous playboys always looking for the least excuse to buy women presents or send them flowers, though perhaps I longed to be one. In those days, bored Westernized housewives of the affluent neighborhoods like SiSli, NiSantaSi, and Bebek did not open “art galleries” but boutiques, and stocked them with trinkets and whole ensembles smuggled in luggage from Paris and Milan, or copies of “the latest” dresses featured in imported magazines likeElle andVogue , selling these goods at ridiculously inflated prices to other rich housewives who were as bored as they were. As she would remind me when I tracked her down many years later, Senay Hanim, then proprietress of the Sanzelize (its name a transliteration of the legendary Parisian avenue), was, like Füsun, a very distant relation on my mother’s side. The fact that she gave me the shop sign that had once hung on the door as well as any other object connected to Füsun without once questioning the reasons for my excessive interest in the since-shuttered establishment led me to understand that some of the odder details of our story were known to her, and indeed had had a much wider circulation than I had assumed. When I walked into the Sanzelize at around half past twelve the next day, the small bronze double-knobbed camel bell jingled two notes that can still make my heart pound. It was a warm spring day, and inside the shop it was cool and dark. At first I thought there was no one there, my eyes still adjusting to the gloom after the noonday sunlight. Then I felt my heart in my throat, with the force of an immense wave about to crash against the shore. “I’d like to buy the handbag on the mannequin in the window,” I managed to say, staggered at the sight of her. “Do you mean the cream-colored Jenny Colon?” When we came eye to eye, I immediately remembered her. Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html “The handbag on the mannequin in the window,” I repeated dreamily. “Oh, right,” she said and walked over to the window. In a flash she had slipped off her yellow high-heeled pump, extending her bare foot, whose nails she’d carefully painted red, onto the floor of the display area, stretching her arm toward the mannequin. My eyes traveled from her empty shoe over her long bare legs. It wasn’t even May yet, and they were already tanned. Their length made her lacy yellow skirt seem even shorter. Hooking the bag, she returned to the counter and with her long, dexterous fingers she removed the balls of crumpled cream-colored tissue paper, showing me the inside of the zippered pocket, the two smaller pockets (both empty) as well as the secret compartment, from which she produced a card inscribed JENNY COLON, her whole demeanor suggesting mystery and seriousness, as if she were showing me something very personal. “Hello, Füsun. You’re all grown up! Perhaps you don’t recognize me.” “Not at all, Cousin Kemal, I recognized you right away, but when I saw you did not recognize me, I thought it would be better not to disturb you.” There was a silence. I looked again into one of the pockets she had just pointed to inside the bag. Her beauty, or her skirt, which was in fact too short, or something else altogether, had unsettled me, and I couldn’t act naturally. “Well … what are you up to these days?” “I’m studying for my university entrance exams. And I come here every day, too. Here in the shop, I’m meeting lots of new people.” “That’s wonderful. So tell me, how much is this handbag?” Furrowing her brow, she peered at the handwritten price tag on the bottom: “One thousand five hundred lira.” (At the time this would have been six months’ pay for a junior civil servant.) “But I am sure Senay Hanim would want to offer you a special price. She’s gone home for lunch and must be napping now, so I can’t phone her. But if you could come by this evening …” “It’s not important,” I said, and taking out my wallet—a clumsy gesture that, later, at our secret meeting place, Füsun would often mimic—I counted out the damp bills. Füsun wrapped the bag in paper, carefully but with evident inexperience, and then put it into a plastic bag. Throughout this silence she knew that I was admiring her honey-hued arms, and her quick, elegant gestures. When she politely handed me the shopping bag, I thanked her. “Please give my respects to Aunt Nesibe and your father,” I said (having failed to remember Tarik Bey’s name in time). For a moment I paused: My ghost had left my body and now, in some corner of heaven, was embracing Füsun and kissing her. I made quickly for the door. What an absurd daydream, especially since Füsun wasn’t as beautiful as all that. The bell on the door jingled, and I heard a canary warbling. I went out into the street, glad to feel the heat. I was pleased with my purchase; I loved Sibel very much. I decided to forget this shop, and Füsun. 3 Distant Relations Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html NEVERTHELESS, AT supper that evening I mentioned to my mother that I had run into our distant relation Füsun while buying a handbag for Sibel. “Oh, yes, Nesibe’s daughter is working in that shop of Senay’s up there, and what a shame it is!” said my mother. “They don’t even visit us for the holidays anymore. That beauty contest put them in such an awkward position. I walk past that shop every day, but I can’t even bring myself to go inside and say hello to the poor girl—nor in fact does it even cross my mind. But when she was little, you know, I was very fond of her. When Nesibe came to sew, she’d come too sometimes. I’d get your toys out of the cupboard and while her mother sewed she’d play with them quietly. Nesibe’s mother, Aunt Mihriver, may she rest in peace—she was a wonderful person.” “Exactly how are we related?” Because my father was watching television and paying us no mind, my mother launched into an elaborate story about her father, who was born the same year as Atatürk and later attended Semsi Efendi School, also just like the founder of the Republic, as you can see in this school photograph I found many years later. It seems that long before he (Ethem Kemal, my grandfather) married my grandmother, he had made a very hasty first marriage at the age of twenty-three. Füsun’s great-grandmother, who was of Bosnian extraction, had died during the Balkan Wars, during the evacuation of Edirne. Though the unfortunate woman had not given Ethem Kemal children, she already had a daughter named Mihriver by a poor sheikh, whom she’d married when she was “still a child.” So Aunt Mihriver (Füsun’s grandmother, who had been brought up by a very odd assortment of people) and her daughter Aunt Nesibe (Füsun’s mother) were not strictly speaking relatives; they were more like in-laws, and though my mother had been emphasizing this for years, she had still directed us to call the women from this distant branch of the family “aunts.” During their most recent holiday visits, my mother had given these impoverished relations (who lived in the backstreets of Tesvikiye) an unusually chilly reception that led to hurt feelings because two years earlier, Aunt Nesibe, without saying a word, had allowed her sixteen-year-old daughter, then a student at Nisantasi Lycée for Girls, to enter a beauty contest; and on sub-sequently learning that Aunt Nesibe had in fact encouraged her daughter, even taking pride in this stunt that should have caused her to feel only shame, my mother had hardened her heart toward Aunt Nesibe, whom she had once so loved and protected. For her part, Aunt Nesibe had always esteemed my mother, who was twenty years older, and who had been supportive of her when she was a young woman going from house to house in Istanbul’s most affluent neighborhoods, in search of work as a seamstress. “They were desperately poor,” my mother said. And lest she exaggerate, she added, “Though they were hardly the only ones, my son—all of Turkey was poor in those days.” At the time, my mother had recommended Aunt Nesibe to all her friends as “a very good person, and a very good seamstress,” and once a year (sometimes twice) she herself would call her to our house to sew a dress for some party or wedding. Because it was almost always during school hours, I wouldn’t see her during these sewing visits. But in 1957, at the end of August, urgently needing a dress for a wedding, my mother had called Nesibe to our summer home in Suadiye. Retiring to the back room on the second floor, overlooking the sea, they set themselves up next to the window from which, peering through the fronds of the palm trees, they might see the rowboats and motorboats, and the boys jumping from the pier. Nesibe having unpacked her sewing box, with the view of Istanbul adorning its lid, they sat surrounded by her scissors, pins, measuring tape, thimbles, and swatches of material and lace, complaining of the heat, the mosquitoes, and the strain of sewing under such pressure, joking like sisters, and staying up half the night to slave away on my mother’s Singer sewing machine. I remember Bekri the cook bringing one glass of lemonade after Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html another into that room (the hot air thick with the dust of velvet), because Nesibe, pregnant at twenty, was prone to cravings; when we all sat down to lunch, my mother would tell the cook, half joking, that “whatever a pregnant woman desires, you must let her have, or else the child will turn out ugly!” and with that in mind, I remember looking at Nesibe’s small bump with a certain interest. This must have been my first awareness of Füsun’s existence, though no one knew yet whether she would be a girl or a boy. “Nesibe didn’t even inform her husband; she just lied about her daughter’s age and entered her in that beauty contest,” said my mother, fuming at the thought. “Thank God, she didn’t win, so they were spared the public disgrace. If the school had gotten wind of it, they would have expelled the girl…. She must have finished lycée by now. I don’t expect that she’ll be doing any further studies, but I’m not up-to-date, since they don’t come to visit on holidays anymore…. Can there be anyone in this country who doesn’t know what kind of girl, what kind of woman, enters a beauty contest? How did she behave with you?” It was my mother’s way of suggesting that Füsun had begun to sleep with men. I’d heard the same from my Nisantasi playboy friends when Füsun appeared in a photograph with the other finalists in the newspaperMilliyet , but as I found the whole thing embarrassing I tried to show no interest. After we had both fallen silent, my mother wagged her finger at me ominously and said, “Be careful! You’re about to become engaged to a very special, very charming, very lovely girl! Why don’t you show me this handbag you’ve bought her. Mümtaz!”—this was my father’s name—“Look—Kemal’s bought Sibel a handbag!” “Really?” said my father, his face expressing such contentment as to suggest he had seen and approved the bag as a sign of how happy his son and his sweetheart were, but not once did he take his eyes off the screen. 4 Love at the Office MY FATHER was looking at a rather flashy commercial that my friend Zaim had made for Meltem, “Turkey’s first domestic fruit soda,” now sold all over the country. I watched it carefully and liked it. Zaim’s father, like mine, had amassed a fortune in the past ten years, and now Zaim was using that money to pursue ventures of his own. I gave him occasional advice, so I was keen to see him succeed. Once I’d graduated from business school in America and completed my military service, my father had demanded I follow in my brother’s footsteps and become a manager in his business, which was growing by leaps and bounds, and so when I was still very young he’d appointed me the general manager of Satsat, his Harbiye-based distribution and export firm. Satsat had an exaggerated operating budget and made hefty profits, thanks not to me but to various accounting tricks by which the profits from his other factories and businesses were funneled into Satsat (which might be translated into English as “Sell-sell”). I spent my days mastering the finer points of the business from worn-out accountants twenty or thirty years my senior and large-breasted lady clerks as old as my mother; and mindful that I would not have been in charge but for being the owner’s son, I tried to show some humility. At quitting time, while buses and streetcars as old as Satsat’s now departed clerks rumbled down the avenue, shaking the building to its foundations, Sibel, my intended, would come to visit, and we would make love in the general manager’s office. For all her modern outlook and the feminist notions she had brought back from Europe, Sibel’s ideas about secretaries were no different from my mother’s: “Let’s not make love here. It makes me feel like a secretary!” she’d say sometimes. But as we proceeded to the leather divan in that office, the real reason for her reserve—that Turkish girls, in those days, were afraid Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html of sex before marriage—would become obvious. Little by little sophisticated girls from wealthy Westernized families who had spent time in Europe were beginning to break this taboo and sleep with their boyfriends before marriage. Sibel, who occasionally boasted of being one of those “brave” girls, had first slept with me eleven months earlier. But she judged this arrangement to have gone on long enough, and thought it was about time we married.
The Happiest Moment of My Life IT WAS the happiest moment of my life, though I didn’t know it. Had I known, had I cherished this gift, would everything have turned out differently? Yes, if I had recognized this instant of perfect happiness, I would have held it fast and never let it slip away. It took a few seconds, perhaps, for that luminous state to enfold me, suffusing me with the deepest peace, but it seemed to last hours, even years. In that moment, on the afternoon of Monday, May 26, 1975, at about a quarter to three, just as we felt ourselves to be beyond sin and guilt so too did the world seem to have been released from gravity and time. Kissing Füsun’s shoulder, already moist from the heat of our lovemaking, I gently entered her from behind, and as I softly bit her ear, her earring must have come free and, for all we knew, hovered in midair before falling of its own accord. Our bliss wnd guilt so too did the world seem to have been released from gravity and time. Kissing Füsun’s shoulder, already moist from the heat of our lovemaking, I gently entered her from behind, and as I softly bit her ear, her earring must have come free and, for all we knew, hovered in midair before falling of its own accord. Our bliss was so profound that we went on kissing, heedless of the fall of the earring, whose shape I had not even noticed. Outside the sky was shimmering as it does only in Istanbul in the spring. In the streets people still in their winter clothes were perspiring, but inside shops and buildings, and under the linden and chestnut trees, it was still cool. We felt the same coolness rising from the musty mattress on which we were making love, the way children play, happily forgetting everything else. A breeze wafted in through the balcony window, tinged with the sea and linden leaves; it lifted the tulle curtains, and they billowed down again in slow motion, chilling our naked bodies. From the bed of the back bedroom of the second-floor apartment, we could see a group of boys playing football in the garden below, swearing furiously in the May heat, and as it dawned on us that we were enacting, word for word, exactly those indecencies, we stopped making love to look into each other’s eyes and smile. But so great was our elation that the joke life had sent us from the back garden was forgotten as quickly as the earring. When we met the next day, Füsun told me she had lost one of her earrings. Actually, not long after she had left the preceding afternoon, I’d spotted it nestled in the blue sheets, her initial dangling at its tip, and I was about to put it aside when, by a strange compulsion, was the perfect match. 2 The Sanzelize Boutique THE SERIES of events and coincidences that were to change my entire life had begun a month before on April 27, 1975, when Sibel happened to spot a handbag designed by the famous Jenny Colon in a shop window as we were walking along Valikonagi Avenue, enjoying the cool spring evening. Our formal engagement was not far off; we were tipsy and in high spirits. We’d just been to Fuaye, a posh new restaurant in NiSantaSi; over supper with my parents, we had discussed at length the preparations for the engagement party, which was scheduled for the middle of June so that Nurcihan, Sibel’s friend since her days at Notre Dame de Sion Lycée and then her years in Paris, could come from France to attend. Sibel had long ago arranged for her engagement dress to be made by Silky Ismet, then the most expensive and sought-after dressmaker in Istanbul, and that evening Sibel and my mother discussed how they might sew on the pearls my mother had given her for the dress. It was my future father-in-law’s express wish that his only daughter’s engagement party be as extravagant as a wedding, and my mother was only too delighted to help fulfill that wish as best as she could. As for my father, he was charmed enough by the prospect of a daughter-in-law who had “studied at the Sorbonne,” as was said in those days among the Istanbul bourgeoisie of any girl who had gone to Paris for any kind of study. It was as I walked Sibel home that evening, my arm wrapped lovingly around her sturdy shoulders, noting to myself with pride how happy and lucky I was, that Sibel said, “Oh what a beautiful bag!” Though my mind was clouded by the wine, I took note of the handbag and the name of the shop, and at noon the next day I went back. In fact I had never been one of those suave, chivalrous playboys always looking for the least excuse to buy women presents or send them flowers, though perhaps I longed to be one. In those days, bored Westernized housewives of the affluent neighborhoods like SiSli, NiSantaSi, and Bebek did not open “art galleries” but boutiques, and stocked them with trinkets and whole ensembles smuggled in luggage from Paris and Milan, or copies of “the latest” dresses featured in imported magazines likeElle andVogue , selling these goods at ridiculously inflated prices to other rich housewives who were as bored as they were. As she would remind me when I tracked her down many years later, Senay Hanim, then proprietress of the Sanzelize (its name a transliteration of the legendary Parisian avenue), was, like Füsun, a very distant relation on my mother’s side. The fact that she gave me the shop sign that had once hung on the door as well as any other object connected to Füsun without once questioning the reasons for my excessive interest in the since-shuttered establishment led me to understand that some of the odder details of our story were known to her, and indeed had had a much wider circulation than I had assumed. When I walked into the Sanzelize at around half past twelve the next day, the small bronze double-knobbed camel bell jingled two notes that can still make my heart pound. It was a warm spring day, and inside the shop it was cool and dark. At first I thought there was no one there, my eyes still adjusting to the gloom after the noonday sunlight. Then I felt my heart in my throat, with the force of an immense wave about to crash against the shore. “I’d like to buy the handbag on the mannequin in the window,” I managed to say, staggered at the sight of her. “Do you mean the cream-colored Jenny Colon?” When we came eye to eye, I immediately remembered her. Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html “The handbag on the mannequin in the window,” I repeated dreamily. “Oh, right,” she said and walked over to the window. In a flash she had slipped off her yellow high-heeled pump, extending her bare foot, whose nails she’d carefully painted red, onto the floor of the display area, stretching her arm toward the mannequin. My eyes traveled from her empty shoe over her long bare legs. It wasn’t even May yet, and they were already tanned. Their length made her lacy yellow skirt seem even shorter. Hooking the bag, she returned to the counter and with her long, dexterous fingers she removed the balls of crumpled cream-colored tissue paper, showing me the inside of the zippered pocket, the two smaller pockets (both empty) as well as the secret compartment, from which she produced a card inscribed JENNY COLON, her whole demeanor suggesting mystery and seriousness, as if she were showing me something very personal. “Hello, Füsun. You’re all grown up! Perhaps you don’t recognize me.” “Not at all, Cousin Kemal, I recognized you right away, but when I saw you did not recognize me, I thought it would be better not to disturb you.” There was a silence. I looked again into one of the pockets she had just pointed to inside the bag. Her beauty, or her skirt, which was in fact too short, or something else altogether, had unsettled me, and I couldn’t act naturally. “Well … what are you up to these days?” “I’m studying for my university entrance exams. And I come here every day, too. Here in the shop, I’m meeting lots of new people.” “That’s wonderful. So tell me, how much is this handbag?” Furrowing her brow, she peered at the handwritten price tag on the bottom: “One thousand five hundred lira.” (At the time this would have been six months’ pay for a junior civil servant.) “But I am sure Senay Hanim would want to offer you a special price. She’s gone home for lunch and must be napping now, so I can’t phone her. But if you could come by this evening …” “It’s not important,” I said, and taking out my wallet—a clumsy gesture that, later, at our secret meeting place, Füsun would often mimic—I counted out the damp bills. Füsun wrapped the bag in paper, carefully but with evident inexperience, and then put it into a plastic bag. Throughout this silence she knew that I was admiring her honey-hued arms, and her quick, elegant gestures. When she politely handed me the shopping bag, I thanked her. “Please give my respects to Aunt Nesibe and your father,” I said (having failed to remember Tarik Bey’s name in time). For a moment I paused: My ghost had left my body and now, in some corner of heaven, was embracing Füsun and kissing her. I made quickly for the door. What an absurd daydream, especially since Füsun wasn’t as beautiful as all that. The bell on the door jingled, and I heard a canary warbling. I went out into the street, glad to feel the heat. I was pleased with my purchase; I loved Sibel very much. I decided to forget this shop, and Füsun. 3 Distant Relations Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html NEVERTHELESS, AT supper that evening I mentioned to my mother that I had run into our distant relation Füsun while buying a handbag for Sibel. “Oh, yes, Nesibe’s daughter is working in that shop of Senay’s up there, and what a shame it is!” said my mother. “They don’t even visit us for the holidays anymore. That beauty contest put them in such an awkward position. I walk past that shop every day, but I can’t even bring myself to go inside and say hello to the poor girl—nor in fact does it even cross my mind. But when she was little, you know, I was very fond of her. When Nesibe came to sew, she’d come too sometimes. I’d get your toys out of the cupboard and while her mother sewed she’d play with them quietly. Nesibe’s mother, Aunt Mihriver, may she rest in peace—she was a wonderful person.” “Exactly how are we related?” Because my father was watching television and paying us no mind, my mother launched into an elaborate story about her father, who was born the same year as Atatürk and later attended Semsi Efendi School, also just like the founder of the Republic, as you can see in this school photograph I found many years later. It seems that long before he (Ethem Kemal, my grandfather) married my grandmother, he had made a very hasty first marriage at the age of twenty-three. Füsun’s great-grandmother, who was of Bosnian extraction, had died during the Balkan Wars, during the evacuation of Edirne. Though the unfortunate woman had not given Ethem Kemal children, she already had a daughter named Mihriver by a poor sheikh, whom she’d married when she was “still a child.” So Aunt Mihriver (Füsun’s grandmother, who had been brought up by a very odd assortment of people) and her daughter Aunt Nesibe (Füsun’s mother) were not strictly speaking relatives; they were more like in-laws, and though my mother had been emphasizing this for years, she had still directed us to call the women from this distant branch of the family “aunts.” During their most recent holiday visits, my mother had given these impoverished relations (who lived in the backstreets of Tesvikiye) an unusually chilly reception that led to hurt feelings because two years earlier, Aunt Nesibe, without saying a word, had allowed her sixteen-year-old daughter, then a student at Nisantasi Lycée for Girls, to enter a beauty contest; and on sub-sequently learning that Aunt Nesibe had in fact encouraged her daughter, even taking pride in this stunt that should have caused her to feel only shame, my mother had hardened her heart toward Aunt Nesibe, whom she had once so loved and protected. For her part, Aunt Nesibe had always esteemed my mother, who was twenty years older, and who had been supportive of her when she was a young woman going from house to house in Istanbul’s most affluent neighborhoods, in search of work as a seamstress. “They were desperately poor,” my mother said. And lest she exaggerate, she added, “Though they were hardly the only ones, my son—all of Turkey was poor in those days.” At the time, my mother had recommended Aunt Nesibe to all her friends as “a very good person, and a very good seamstress,” and once a year (sometimes twice) she herself would call her to our house to sew a dress for some party or wedding. Because it was almost always during school hours, I wouldn’t see her during these sewing visits. But in 1957, at the end of August, urgently needing a dress for a wedding, my mother had called Nesibe to our summer home in Suadiye. Retiring to the back room on the second floor, overlooking the sea, they set themselves up next to the window from which, peering through the fronds of the palm trees, they might see the rowboats and motorboats, and the boys jumping from the pier. Nesibe having unpacked her sewing box, with the view of Istanbul adorning its lid, they sat surrounded by her scissors, pins, measuring tape, thimbles, and swatches of material and lace, complaining of the heat, the mosquitoes, and the strain of sewing under such pressure, joking like sisters, and staying up half the night to slave away on my mother’s Singer sewing machine. I remember Bekri the cook bringing one glass of lemonade after Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html another into that room (the hot air thick with the dust of velvet), because Nesibe, pregnant at twenty, was prone to cravings; when we all sat down to lunch, my mother would tell the cook, half joking, that “whatever a pregnant woman desires, you must let her have, or else the child will turn out ugly!” and with that in mind, I remember looking at Nesibe’s small bump with a certain interest. This must have been my first awareness of Füsun’s existence, though no one knew yet whether she would be a girl or a boy. “Nesibe didn’t even inform her husband; she just lied about her daughter’s age and entered her in that beauty contest,” said my mother, fuming at the thought. “Thank God, she didn’t win, so they were spared the public disgrace. If the school had gotten wind of it, they would have expelled the girl…. She must have finished lycée by now. I don’t expect that she’ll be doing any further studies, but I’m not up-to-date, since they don’t come to visit on holidays anymore…. Can there be anyone in this country who doesn’t know what kind of girl, what kind of woman, enters a beauty contest? How did she behave with you?” It was my mother’s way of suggesting that Füsun had begun to sleep with men. I’d heard the same from my Nisantasi playboy friends when Füsun appeared in a photograph with the other finalists in the newspaperMilliyet , but as I found the whole thing embarrassing I tried to show no interest. After we had both fallen silent, my mother wagged her finger at me ominously and said, “Be careful! You’re about to become engaged to a very special, very charming, very lovely girl! Why don’t you show me this handbag you’ve bought her. Mümtaz!”—this was my father’s name—“Look—Kemal’s bought Sibel a handbag!” “Really?” said my father, his face expressing such contentment as to suggest he had seen and approved the bag as a sign of how happy his son and his sweetheart were, but not once did he take his eyes off the screen. 4 Love at the Office MY FATHER was looking at a rather flashy commercial that my friend Zaim had made for Meltem, “Turkey’s first domestic fruit soda,” now sold all over the country. I watched it carefully and liked it. Zaim’s father, like mine, had amassed a fortune in the past ten years, and now Zaim was using that money to pursue ventures of his own. I gave him occasional advice, so I was keen to see him succeed. Once I’d graduated from business school in America and completed my military service, my father had demanded I follow in my brother’s footsteps and become a manager in his business, which was growing by leaps and bounds, and so when I was still very young he’d appointed me the general manager of Satsat, his Harbiye-based distribution and export firm. Satsat had an exaggerated operating budget and made hefty profits, thanks not to me but to various accounting tricks by which the profits from his other factories and businesses were funneled into Satsat (which might be translated into English as “Sell-sell”). I spent my days mastering the finer points of the business from worn-out accountants twenty or thirty years my senior and large-breasted lady clerks as old as my mother; and mindful that I would not have been in charge but for being the owner’s son, I tried to show some humility. At quitting time, while buses and streetcars as old as Satsat’s now departed clerks rumbled down the avenue, shaking the building to its foundations, Sibel, my intended, would come to visit, and we would make love in the general manager’s office. For all her modern outlook and the feminist notions she had brought back from Europe, Sibel’s ideas about secretaries were no different from my mother’s: “Let’s not make love here. It makes me feel like a secretary!” she’d say sometimes. But as we proceeded to the leather divan in that office, the real reason for her reserve—that Turkish girls, in those days, were afraid Generated by ABC Amber LIT Converter, http://www.processtext.com/abclit.html of sex before marriage—would become obvious. Little by little sophisticated girls from wealthy Westernized families who had spent time in Europe were beginning to break this taboo and sleep with their boyfriends before marriage. Sibel, who occasionally boasted of being one of those “brave” girls, had first slept with me eleven months earlier. But she judged this arrangement to have gone on long enough, and thought it was about time we married.
17 Kasım 2018 Cumartesi
paul eluard - asıl adalet
Asıl
Adalet / Paul Eluard
İnsanlarda tek sıcak kanun;
Üzümden şerap yapmaları,
kömürden ateş yapmaları,
öpücükten insan yapmalarıdır.
İnsanlarda tek zorlu kanun;
Savaşlara, yoksulluğa karşı
kendilerini ayakta tutmaları,
ölüme karşı yaşamalarıdır.
İnsanlarda tek güzel kanun
Suyu ışık yapmaları,
düşü gerçek yapmaları,
düşmanı kardeş yapmalarıdır.
Hep var olan kanunlardır bunlar,
bir çocukcağızın ta yüreğinden başlar,
yayılır, genişler, uzar gider
ta akla kadar.
İnsanlarda tek sıcak kanun;
Üzümden şerap yapmaları,
kömürden ateş yapmaları,
öpücükten insan yapmalarıdır.
İnsanlarda tek zorlu kanun;
Savaşlara, yoksulluğa karşı
kendilerini ayakta tutmaları,
ölüme karşı yaşamalarıdır.
İnsanlarda tek güzel kanun
Suyu ışık yapmaları,
düşü gerçek yapmaları,
düşmanı kardeş yapmalarıdır.
Hep var olan kanunlardır bunlar,
bir çocukcağızın ta yüreğinden başlar,
yayılır, genişler, uzar gider
ta akla kadar.
aptal bekçi - karagöz oyunu
APTAL BEKÇİ
Tipler:
Nâreke zırıltısı ve tef velvelesi ile göstermelik kalkar, Hacıvat Şarkı
eşliğinde gelir.
(Şarkı, Şehnaz Sengin Semai)
Dîdem yüzüne nâzır, nâzır yüzüne dîdem
(Şarkı bittikten sonra Hacıvat perde gazelini okur)
Dîdem yüzüne nâzır, nâzır yüzüne dîdem
(Şarkı bittikten sonra Hacıvat perde gazelini okur)
Off hay hak
Gönül verdik perdeye dost, başlayan bir gazeldir
Hüner değilse de dünyaya gelmek ne güzeldir
Ölümlüymüş dünya, neler gelmiş neler geçmiş
Hüner, geçmişi gününde görüp güldürmededir
Gülen pek az, ağlayan ne çok, Tanrıyı saymazsak
Hüner, oynayan kim, oynatan kim, bilmededir
Tanrı gölgesini eksik eylemesin duamız
Hüner, gölgede solmadan açmayı bilmededir.
Gönül verdik perdeye dost, başlayan bir gazeldir
Hüner değilse de dünyaya gelmek ne güzeldir
Ölümlüymüş dünya, neler gelmiş neler geçmiş
Hüner, geçmişi gününde görüp güldürmededir
Gülen pek az, ağlayan ne çok, Tanrıyı saymazsak
Hüner, oynayan kim, oynatan kim, bilmededir
Tanrı gölgesini eksik eylemesin duamız
Hüner, gölgede solmadan açmayı bilmededir.
Hacıvat:Ah efendim ne olurdu şu dört köşe perdede bana da bir arkadaş
olsa, eli temiz, yüzü temiz, sözleri tatlıııı
Karagöz:(Evin penceresinden bakarak): Hoş geldin keçi suratlı
Hacıvat:Geliverse şu meydana, o söylese ben dinlesem, efendim haddim olmayarak bendeniz söylesem, bizi seyreden dostlar gülseler eğlenseler, iş ne imiş diyelim işimizi mevlam rast getiree (Hacıvat musiki gazeli okur)Gelse o çeşm-i siyahım Handeler peyda olur
Karagöz:(Pencereden bakarak) Hacıvat hayırdır yahu ezan mı okuyorsun
Hacıvat:Ah bana bir eğlence medetttttttttttttttt
Karagöz:Allah versin allah versin hadi başka kapıya
Hacıvat:Yar bana bir eğlenceeeeee
Karagöz:Hacıvat aşağıya gelirsem gösteririm sana eğlenceyi
Hacıvat:Yar bana bir eğlenceeeee (Karagöz evden atlar, Hacıvat ile kavga ederler, Hacıvat kaçar Karagöz yerde yatar)
Karagöz:Ahhhh amannnn, Hacıvatı kaçırdım ama galiba ben de altıma kaçırdım, sen bir daha gel bak ben sana neler yapıcam Hacıvat (Hacıvat gelir)
Hacıvat:Aman Karagözüm akşamı şeriflerin hayır olsun
Karagöz:Senin de sülaleni sansarlar boğsun (vurur)
Hacıvat:Aman Karagözüm ben sana iltifat ediyorum sen ise bana vuruyorsun yazıklar olsun sana yazık
Karagöz:Hoş geldin kazık oğlu kazık (vurur)
Hacıvat:Aman karagözüm ağzından çıkanı hiç kulağın duymuyor
Karagöz:A musibet adam, her akşam gelirsin kapımın önünde hay bana pancar hay bana pancar diyerek bağırırsın, hiç halimi sormazsın, başımdan geçenleri bilmezsin
Hacıvat:Hayrola Karagözüm ne oldu
Karagöz:Sorma Hacıvat sorma, bizim karıyla kavga ettik
Hacıvat:Yaa, sebep ne peki
Karagöz:İşte efendim komşu karının kocası ona elbiseler alırmış da çiçekler gibi gezdirirmiş de ben ona senede bir kat elbiseyi bile çok görürmüşüm de,derken iş büyüdü karı beni kapı dışarı attı
Hacıvat:Aman Karagözüm hemen kaç
Karagöz:Ben de öyle yaptım zaten Hacı cav cav
Hacıvat:Eee, sonra
Karagöz:Evden çıkınca kahveye uğradım, bir kahve içtim, birden üzerime bir ağırlık çöktü, hamama gideyim de bir yıkanayım dedim
Hacıvat:Evet karagözüm güzel düşünmüşsün, insan hamama gidince rahatlar
Karagöz:Hamama gittim, soyunup içeri girdim bir kurnanın başına oturdum, bir de baktım iki tellağın kolları arasında ipekli peştemallara sarılı birini getirdiler, göbek taşının üstüne bir havlu serdiler, o getirdikleri adamı yatırıp gittiler
Hacıvat:Evet Karagözüm her halde terlesin diye yatırmışlardır
Karagöz:Öyleymiş, adam biraz yattı, sonra ne oldu bilmem adam göbek taşından yuvarlanıp yere düştü
Hacıvat:Her halde adamcağız sıcaktan fenalık geçirmiştir
Karagöz:Hemen yanına gidip adama baktım, bir de ne göreyim Hacıvat adam tıpkı bana benzemiyor mu
Hacıvat:Olabilir Karagözüm insanlar çift yaratılmıştır derler
Karagöz:Birden aklıma bir şeytanlık geldi, usulca adamın belinden ipekli peştemalları çıkartıp kendi belime bağladım, benim peştemalları da onun beline bağladım, adamı ayağından çekip bir kurnanın başına bıraktım, geldim göbek taşının üstündeki havluya yattım
Hacıvat: Aman Karagöz hamamcılar seni tanırlar
Karagöz:Yahu tıpkı o adama benziyorum dedim ya
Hacıvat:Sonra?
Karagöz:Derken tellağın biri geldi, kese istemisiniz efendim dedi, ben de hiç istifimi bozmadım başımı salladım, tellak aldı beni bir kurnanın başına götürdü, beni bir yıkadı bir yıkadı ki Hacıvat, ben ben olalı böyle temizlenmemiştim hiç, sonra beni tertemiz ipekli havlulara sarıp o adamın soyunduğu odaya götürdü, bir güzel de kuruladı, efendim sıhhatler olsun çay kahve nargile ister misiniz diye sordu, bir nargile bir de kahve söyleyip afiyetle içtim
Hacıvat:Peki Karagözüm seni hiç kimse tanımadı mı
Karagöz:Tanımadılar, getirin benim çamaşırlarımı dedim, bir bohça getirdiler bohçayı açtım, içinden ipekli çamaşırlar çıktı güzelce giyindim, ceplerini karıştırdım bir de ne göreyim Hacıvat
Hacıvat:Aman Karagöz çabuk söyle ne gördün
Karagöz:Cepler para dolu Hacıvat, paraaaaa, beni keseleyene, kurulayana, bohçayı getirene, ayakkabıları getirene, hepsine bol bol bahşiş bıraktım, hepsi yerden temennalar eşliğinde “efendim Allah ömürler versin” diyerek beni uğurladılar, bir de baktım ki hamamın kapısının önünde son model bir fayton bekliyor, arabacı kapıyı açıp buyrun efendim dedi beni arabaya bindirdi.
Hacıvat:Aman Karagöz o araba da nerden çıktı
Karagöz:O beyin arabasıymış
Hacıvat:Arabacı da seni tanımadı mı
Karagöz:Dedim ya tıpkı o adama benziyorum diye
Hacıvat:Eee sonra
Karagöz:Derken Hacıvat araba güzelll bir konağın önünde durdu
Hacıvat:Kimin konağıymış Karagöz
Karagöz:O beyin konağıymış, kapılar açıldı iki uşak geldi kollarıma girdi “efendim sıhhat afiyet olsun” diyerekten beni içeri aldılar
Hacıvat:Uşaklar da seni tanımadı mı
Karagöz:Tanımadılar Hacıvat, neyse merdiven başında iki güzel kız beni uşakların elinden aldılar yukarı çıkardılar “efendim sıhhat ve afiyetler olsun inşallah” diyerek beni yukarı çıkardılar. Merdivenin başında ipekten gecelikler giymiş dünyalar güzeli bir hanım “kızlar efendimi incitmeyin yavaş çıkarın” diye kızlara çıkıştı beni kızların kolundan alarak bir odaya soktu, oda yatak odasıymış
Hacıvat:Hanım da seni tanımadı öyle mi
Karagöz:Yahu Hacıvat dedim ya sana tıpkı o adama benziyorum diye
Hacıvat:Sesinden de tanımadılar mı
Karagöz:Ben hamam yorgunuyum diye hiç sesimi çıkarmıyorum
Hacıvat:Yaaa! Sonra?
Karagöz:Hanım bana gecelikler giydirdi, “istirahat ediniz, çok yorulmuşsunuzdur” diyerek kuştüyünden yapılmış yatağa yatırdı, bir yelpaze aldı geldi başucuma oturdu yavaş yavaş yellemeye başladı, ben gözüm yarı açık yarı kapalı uyur gibi yapıyorum
Hacıvat:(ağzını şapırdatarak) Aman Karagözüm sonra?
Karagöz:Sulanma, ağzını sil tepelerim haaa
Hacıvat:Anlat Karagözüm anlat sonra ne oldu?
Karagöz:Anlatmayacağım işte
Hacıvat:(yalvarırcasına) Kuzum Karagözüm ne olur anlat sonra ne oldu?
Karagöz:Bey hamamdan geldikten sonra biraz istirahat edip kahvaltı edermiş, sofrayı hazırlamışlar hanım gelmiş beni uyandırıyor “efendim kalkar mısınız sofra hazırlandı” diyor, ben yine gözlerim yarı açık yarı kapalı uyuyorum, hanım baktı ki ben uyanmıyorum, herhalde efendinin içine baygınlık gelmiştir diyerek bir şişe lavanta getirdi yavaş yavaş yüzüme serpmeye başladı, ben yine uyanmayınca bolca dökmeye başladı, lavanta ılık ılık yüzümden aşağı doğru akmaya başladı
Hacıvat:Aman pek de kibar bir hanımmış, sen hamamdan çıktın ya soğuk lavanta seni hasta eder diye ısıtmıştır besbelli
Karagöz:Yok yahu Hacı cav cav, meğerse bir köpek gelmiş suratıma işemiyor mu
Hacıvat:Aman Karagöz köpek de nerden çıktı şimdi
Karagöz:Ben kahveye gidip kahve içince uyuyup kalmışım, rüya görmüşüm, o sırada kahvecinin köpeği gelmiş suratıma işiyor ben de rüyamda gördüğüm hanım bana lavanta döküyor sanmışım
Hacıvat:Aman Karagöz deminden beri anlattığın rüya mıydı?
Karagöz:Seni gidi muşmula suratlı adam seni, böyle şeyler gerçek olur mu hiç (vurur, Hacıvat gider) sen gidersin beni buraya mıhlamazlar pamuk ipliğiyle hiç bağlamazlar ben de çeker giderim, tavan arasında farelerle tavla atarım(gider)
Karagöz:(Evin penceresinden bakarak): Hoş geldin keçi suratlı
Hacıvat:Geliverse şu meydana, o söylese ben dinlesem, efendim haddim olmayarak bendeniz söylesem, bizi seyreden dostlar gülseler eğlenseler, iş ne imiş diyelim işimizi mevlam rast getiree (Hacıvat musiki gazeli okur)Gelse o çeşm-i siyahım Handeler peyda olur
Karagöz:(Pencereden bakarak) Hacıvat hayırdır yahu ezan mı okuyorsun
Hacıvat:Ah bana bir eğlence medetttttttttttttttt
Karagöz:Allah versin allah versin hadi başka kapıya
Hacıvat:Yar bana bir eğlenceeeeee
Karagöz:Hacıvat aşağıya gelirsem gösteririm sana eğlenceyi
Hacıvat:Yar bana bir eğlenceeeee (Karagöz evden atlar, Hacıvat ile kavga ederler, Hacıvat kaçar Karagöz yerde yatar)
Karagöz:Ahhhh amannnn, Hacıvatı kaçırdım ama galiba ben de altıma kaçırdım, sen bir daha gel bak ben sana neler yapıcam Hacıvat (Hacıvat gelir)
Hacıvat:Aman Karagözüm akşamı şeriflerin hayır olsun
Karagöz:Senin de sülaleni sansarlar boğsun (vurur)
Hacıvat:Aman Karagözüm ben sana iltifat ediyorum sen ise bana vuruyorsun yazıklar olsun sana yazık
Karagöz:Hoş geldin kazık oğlu kazık (vurur)
Hacıvat:Aman karagözüm ağzından çıkanı hiç kulağın duymuyor
Karagöz:A musibet adam, her akşam gelirsin kapımın önünde hay bana pancar hay bana pancar diyerek bağırırsın, hiç halimi sormazsın, başımdan geçenleri bilmezsin
Hacıvat:Hayrola Karagözüm ne oldu
Karagöz:Sorma Hacıvat sorma, bizim karıyla kavga ettik
Hacıvat:Yaa, sebep ne peki
Karagöz:İşte efendim komşu karının kocası ona elbiseler alırmış da çiçekler gibi gezdirirmiş de ben ona senede bir kat elbiseyi bile çok görürmüşüm de,derken iş büyüdü karı beni kapı dışarı attı
Hacıvat:Aman Karagözüm hemen kaç
Karagöz:Ben de öyle yaptım zaten Hacı cav cav
Hacıvat:Eee, sonra
Karagöz:Evden çıkınca kahveye uğradım, bir kahve içtim, birden üzerime bir ağırlık çöktü, hamama gideyim de bir yıkanayım dedim
Hacıvat:Evet karagözüm güzel düşünmüşsün, insan hamama gidince rahatlar
Karagöz:Hamama gittim, soyunup içeri girdim bir kurnanın başına oturdum, bir de baktım iki tellağın kolları arasında ipekli peştemallara sarılı birini getirdiler, göbek taşının üstüne bir havlu serdiler, o getirdikleri adamı yatırıp gittiler
Hacıvat:Evet Karagözüm her halde terlesin diye yatırmışlardır
Karagöz:Öyleymiş, adam biraz yattı, sonra ne oldu bilmem adam göbek taşından yuvarlanıp yere düştü
Hacıvat:Her halde adamcağız sıcaktan fenalık geçirmiştir
Karagöz:Hemen yanına gidip adama baktım, bir de ne göreyim Hacıvat adam tıpkı bana benzemiyor mu
Hacıvat:Olabilir Karagözüm insanlar çift yaratılmıştır derler
Karagöz:Birden aklıma bir şeytanlık geldi, usulca adamın belinden ipekli peştemalları çıkartıp kendi belime bağladım, benim peştemalları da onun beline bağladım, adamı ayağından çekip bir kurnanın başına bıraktım, geldim göbek taşının üstündeki havluya yattım
Hacıvat: Aman Karagöz hamamcılar seni tanırlar
Karagöz:Yahu tıpkı o adama benziyorum dedim ya
Hacıvat:Sonra?
Karagöz:Derken tellağın biri geldi, kese istemisiniz efendim dedi, ben de hiç istifimi bozmadım başımı salladım, tellak aldı beni bir kurnanın başına götürdü, beni bir yıkadı bir yıkadı ki Hacıvat, ben ben olalı böyle temizlenmemiştim hiç, sonra beni tertemiz ipekli havlulara sarıp o adamın soyunduğu odaya götürdü, bir güzel de kuruladı, efendim sıhhatler olsun çay kahve nargile ister misiniz diye sordu, bir nargile bir de kahve söyleyip afiyetle içtim
Hacıvat:Peki Karagözüm seni hiç kimse tanımadı mı
Karagöz:Tanımadılar, getirin benim çamaşırlarımı dedim, bir bohça getirdiler bohçayı açtım, içinden ipekli çamaşırlar çıktı güzelce giyindim, ceplerini karıştırdım bir de ne göreyim Hacıvat
Hacıvat:Aman Karagöz çabuk söyle ne gördün
Karagöz:Cepler para dolu Hacıvat, paraaaaa, beni keseleyene, kurulayana, bohçayı getirene, ayakkabıları getirene, hepsine bol bol bahşiş bıraktım, hepsi yerden temennalar eşliğinde “efendim Allah ömürler versin” diyerek beni uğurladılar, bir de baktım ki hamamın kapısının önünde son model bir fayton bekliyor, arabacı kapıyı açıp buyrun efendim dedi beni arabaya bindirdi.
Hacıvat:Aman Karagöz o araba da nerden çıktı
Karagöz:O beyin arabasıymış
Hacıvat:Arabacı da seni tanımadı mı
Karagöz:Dedim ya tıpkı o adama benziyorum diye
Hacıvat:Eee sonra
Karagöz:Derken Hacıvat araba güzelll bir konağın önünde durdu
Hacıvat:Kimin konağıymış Karagöz
Karagöz:O beyin konağıymış, kapılar açıldı iki uşak geldi kollarıma girdi “efendim sıhhat afiyet olsun” diyerekten beni içeri aldılar
Hacıvat:Uşaklar da seni tanımadı mı
Karagöz:Tanımadılar Hacıvat, neyse merdiven başında iki güzel kız beni uşakların elinden aldılar yukarı çıkardılar “efendim sıhhat ve afiyetler olsun inşallah” diyerek beni yukarı çıkardılar. Merdivenin başında ipekten gecelikler giymiş dünyalar güzeli bir hanım “kızlar efendimi incitmeyin yavaş çıkarın” diye kızlara çıkıştı beni kızların kolundan alarak bir odaya soktu, oda yatak odasıymış
Hacıvat:Hanım da seni tanımadı öyle mi
Karagöz:Yahu Hacıvat dedim ya sana tıpkı o adama benziyorum diye
Hacıvat:Sesinden de tanımadılar mı
Karagöz:Ben hamam yorgunuyum diye hiç sesimi çıkarmıyorum
Hacıvat:Yaaa! Sonra?
Karagöz:Hanım bana gecelikler giydirdi, “istirahat ediniz, çok yorulmuşsunuzdur” diyerek kuştüyünden yapılmış yatağa yatırdı, bir yelpaze aldı geldi başucuma oturdu yavaş yavaş yellemeye başladı, ben gözüm yarı açık yarı kapalı uyur gibi yapıyorum
Hacıvat:(ağzını şapırdatarak) Aman Karagözüm sonra?
Karagöz:Sulanma, ağzını sil tepelerim haaa
Hacıvat:Anlat Karagözüm anlat sonra ne oldu?
Karagöz:Anlatmayacağım işte
Hacıvat:(yalvarırcasına) Kuzum Karagözüm ne olur anlat sonra ne oldu?
Karagöz:Bey hamamdan geldikten sonra biraz istirahat edip kahvaltı edermiş, sofrayı hazırlamışlar hanım gelmiş beni uyandırıyor “efendim kalkar mısınız sofra hazırlandı” diyor, ben yine gözlerim yarı açık yarı kapalı uyuyorum, hanım baktı ki ben uyanmıyorum, herhalde efendinin içine baygınlık gelmiştir diyerek bir şişe lavanta getirdi yavaş yavaş yüzüme serpmeye başladı, ben yine uyanmayınca bolca dökmeye başladı, lavanta ılık ılık yüzümden aşağı doğru akmaya başladı
Hacıvat:Aman pek de kibar bir hanımmış, sen hamamdan çıktın ya soğuk lavanta seni hasta eder diye ısıtmıştır besbelli
Karagöz:Yok yahu Hacı cav cav, meğerse bir köpek gelmiş suratıma işemiyor mu
Hacıvat:Aman Karagöz köpek de nerden çıktı şimdi
Karagöz:Ben kahveye gidip kahve içince uyuyup kalmışım, rüya görmüşüm, o sırada kahvecinin köpeği gelmiş suratıma işiyor ben de rüyamda gördüğüm hanım bana lavanta döküyor sanmışım
Hacıvat:Aman Karagöz deminden beri anlattığın rüya mıydı?
Karagöz:Seni gidi muşmula suratlı adam seni, böyle şeyler gerçek olur mu hiç (vurur, Hacıvat gider) sen gidersin beni buraya mıhlamazlar pamuk ipliğiyle hiç bağlamazlar ben de çeker giderim, tavan arasında farelerle tavla atarım(gider)
(Muhavere burada biter, fasıl başlar)
Şarkı eşliğinde Zenneler gelir
(Şarkı Hicaz Curcuna)Âteşi suzan-ı firkât yaktı cism-ü cânımı
(Zenneleri Hacıvat karşılar)
Hacıvat:Vay efendim hoş geldiniz safalar getirdiniz, böyle şarkılar söyleyerek ne tarafa gidiyorsunuz
1.Zenne:Allah ömürler versin Hacıvat Çelebi, şöyle biraz gezmeye çıktık
Hacıvat:Anladım hanım kızım, evde otura otura canınız sıkıldı herhalde
1.Zenne:Ahh evimizi hiç sormayın Hacıvat çelebi, evin damı akıyor ama ev sahibi hiç aldırmıyor, bir dolaşalım bakalım bir ev bulabilirsek hemen taşınacağız
Hacıvat:Aman hanım kızım iyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş, benim elimin altında güzel bir ev var eğer beğenirseniz hemen size vereyim o evi, yeter ki evi beğenin sizden iyi kiracı mı bulacağım
1.Zenne:Evi görebilir miyiz Hacıvat çelebi
Hacıvat:Hay hay evladım, buyurun (eve girerler içerde konuşurlar) işte hanım kızım burası mutfak, burası yatak odası
1.Zenne:Çok güzel Hacıvat Çelebi
Hacıvat:Yukarıda da iki oda var, çok kullanışlıdır, bakınız arkada bahçesi de var
2.Zenne:Tavuk kümesi de var mı efendim
Hacıvat:Elbette var hanım kızım
1.Zenne:Pek güzelmiş efendim (perdeye gelirler) Kirası ne kadar Hacıvat Çelebi
Hacıvat:Evladım siz yabancı değilsiniz sizin için elli milyon olur
2.Zenne:Peki efendim biz bu evi tuttuk, buyurun bir aylık da peşin veriyoruz
Hacıvat:Sağolunuz evladım güle güle oturunuz (gider)
2.Zenne:Biz de gidip evi temizleyelim bari (giderler)
(Şarkı Hicaz Curcuna)Âteşi suzan-ı firkât yaktı cism-ü cânımı
(Zenneleri Hacıvat karşılar)
Hacıvat:Vay efendim hoş geldiniz safalar getirdiniz, böyle şarkılar söyleyerek ne tarafa gidiyorsunuz
1.Zenne:Allah ömürler versin Hacıvat Çelebi, şöyle biraz gezmeye çıktık
Hacıvat:Anladım hanım kızım, evde otura otura canınız sıkıldı herhalde
1.Zenne:Ahh evimizi hiç sormayın Hacıvat çelebi, evin damı akıyor ama ev sahibi hiç aldırmıyor, bir dolaşalım bakalım bir ev bulabilirsek hemen taşınacağız
Hacıvat:Aman hanım kızım iyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş, benim elimin altında güzel bir ev var eğer beğenirseniz hemen size vereyim o evi, yeter ki evi beğenin sizden iyi kiracı mı bulacağım
1.Zenne:Evi görebilir miyiz Hacıvat çelebi
Hacıvat:Hay hay evladım, buyurun (eve girerler içerde konuşurlar) işte hanım kızım burası mutfak, burası yatak odası
1.Zenne:Çok güzel Hacıvat Çelebi
Hacıvat:Yukarıda da iki oda var, çok kullanışlıdır, bakınız arkada bahçesi de var
2.Zenne:Tavuk kümesi de var mı efendim
Hacıvat:Elbette var hanım kızım
1.Zenne:Pek güzelmiş efendim (perdeye gelirler) Kirası ne kadar Hacıvat Çelebi
Hacıvat:Evladım siz yabancı değilsiniz sizin için elli milyon olur
2.Zenne:Peki efendim biz bu evi tuttuk, buyurun bir aylık da peşin veriyoruz
Hacıvat:Sağolunuz evladım güle güle oturunuz (gider)
2.Zenne:Biz de gidip evi temizleyelim bari (giderler)
Şarkı eşliğinde Tuzsuz Deli Bekir gelir
(Şarkı Hicaz Düyek)Külhanbeylik omuzdaşlar bize pek şandır
Tuzsuz:(Nâra atar) Eyy gidii felekkkk, eyyy gidii felekkk beeeeeeee
Karagöz:(pencereden bakarak) Hey gidi dümbelekk bee, bu da kim yahuu
Tuzsuz:Bana bak öyle tepeden konuşma erkeksen aşağı gel de boyunu görelimmm
Karagöz:(gelir) Ne var be ne bağırırsın ayağına basılmış ayılar gibi?
Tuzsuz:Eyytt beeee, bana bak breee sen beni tanır mısın, bana adıyla sanıyla Tuzsuz Deli Bekir derler
Karagöz:Senin tatsız tuzsuz olduğun belli zaten
Tuzsuz:Bana bak var mısın benimle bir güreşe bakalım haaa
Karagöz:Seninle değil, senden daha kabadayı pehlivan varsa o gelsin onunla güreşirim ben
Tuzsuz:Bana bak yere bir mendil ser bakalım
Karagöz:Ne olacak mendil
Tuzsuz:ben şimdi bir vuruşta senin kelleni kesicem, kellen yere düşüp toz olmasın diye, eğğ bakalım başınıııııı yere
Karagöz:Sen beni biraz bekle bakalım burda(Karagöz eve gidip bir sopa alır, sopayı arkasına saklayıp perdeye gelir) Bana bak Tuzsuz, başımı nasıl eğecektim bennn?
Tuzsuz:(Başını aşağı eğerek) İşte böyle
Karagöz:(sopayı Tuzsuz’un kafasına indirir) Al sanaaa
Tuzsuz:Aman bree kelleyi kırdınn
Karagöz:Kırarım ben, sana Tuzsuz Deli Bekir derlerse bana da Karagöz pehlivan derler
Tuzsuz:helel sana bee, ben kendimi kabadayı sanırdım meğer sen benden daha kabadayı imişsin
Karagöz:Elbetteee öyleyim
Tuzsuz:Sen hakikaten kabadayı bir adama benziyorsun, bana bak ben seni bu mahalleye bekçi yapıyorum tamam mı,
Karagöz:Olur Tuzsuz efendi olurr,
Tuzsuz:Yalnız şu karşıdaki eve yeni taşınan zennelere dikkat et, yabancılar girmesin haydi eyvallah (gider)
Karagöz:(eve gider başına bir külah takıp perdeye gelir) haydi bekçi vereliimmmm, peynirli, kıymalı, sade bekçiiiiiiii
Zenne:(içerden) Aaa gündüz vakti de bekçi dolaştığını bu mahallede gördüm ayoll
(Şarkı Hicaz Düyek)Külhanbeylik omuzdaşlar bize pek şandır
Tuzsuz:(Nâra atar) Eyy gidii felekkkk, eyyy gidii felekkk beeeeeeee
Karagöz:(pencereden bakarak) Hey gidi dümbelekk bee, bu da kim yahuu
Tuzsuz:Bana bak öyle tepeden konuşma erkeksen aşağı gel de boyunu görelimmm
Karagöz:(gelir) Ne var be ne bağırırsın ayağına basılmış ayılar gibi?
Tuzsuz:Eyytt beeee, bana bak breee sen beni tanır mısın, bana adıyla sanıyla Tuzsuz Deli Bekir derler
Karagöz:Senin tatsız tuzsuz olduğun belli zaten
Tuzsuz:Bana bak var mısın benimle bir güreşe bakalım haaa
Karagöz:Seninle değil, senden daha kabadayı pehlivan varsa o gelsin onunla güreşirim ben
Tuzsuz:Bana bak yere bir mendil ser bakalım
Karagöz:Ne olacak mendil
Tuzsuz:ben şimdi bir vuruşta senin kelleni kesicem, kellen yere düşüp toz olmasın diye, eğğ bakalım başınıııııı yere
Karagöz:Sen beni biraz bekle bakalım burda(Karagöz eve gidip bir sopa alır, sopayı arkasına saklayıp perdeye gelir) Bana bak Tuzsuz, başımı nasıl eğecektim bennn?
Tuzsuz:(Başını aşağı eğerek) İşte böyle
Karagöz:(sopayı Tuzsuz’un kafasına indirir) Al sanaaa
Tuzsuz:Aman bree kelleyi kırdınn
Karagöz:Kırarım ben, sana Tuzsuz Deli Bekir derlerse bana da Karagöz pehlivan derler
Tuzsuz:helel sana bee, ben kendimi kabadayı sanırdım meğer sen benden daha kabadayı imişsin
Karagöz:Elbetteee öyleyim
Tuzsuz:Sen hakikaten kabadayı bir adama benziyorsun, bana bak ben seni bu mahalleye bekçi yapıyorum tamam mı,
Karagöz:Olur Tuzsuz efendi olurr,
Tuzsuz:Yalnız şu karşıdaki eve yeni taşınan zennelere dikkat et, yabancılar girmesin haydi eyvallah (gider)
Karagöz:(eve gider başına bir külah takıp perdeye gelir) haydi bekçi vereliimmmm, peynirli, kıymalı, sade bekçiiiiiiii
Zenne:(içerden) Aaa gündüz vakti de bekçi dolaştığını bu mahallede gördüm ayoll
Şarkı söyleyerek Çelebi gelir
Şarkı Nihavend İstanbul Türküsü) Üsküdara gider iken aldı da bir yağmur
Zenne:(perdeye gelerek) Vay beyim böyle şarkılar söyleyerek nereden gelirsiniz, nerelere gidersiniz
Çelebi:Nereye olacak, sizi aramaktan ayaklarıma kara sular indi, evden ayrılmışsınız
Zenne:Evet efendim çıktım, buraya taşındım, yeni evimiz çok güzel
Çelebi:Müsaade ederseniz görmek isterim efendim
Karagöz:(pencereden) Ooo burada pazarlık başlamış
Zenne:Tabii efendim ama buralarda bir bekçi dolaşıyor siz yarım saat sonra gelin olmaz mı bekçi anlamasın, hem aramızda bir parola belirleyelim, siz parolayı söyleyince ben kapıyı açarım içeri girersiniz
Çelebi:Çok iyi olur
Karagöz:Hem de parolalı haa
Zenne:Siz kapıyı çalınca ben size parola derim siz de lofça çivisi dersiniz, kapıyı açarım
Karagöz:Parola çiviymiş anladım
Çelebi:Allahaısmarladık efendim (gider)
Zenne:Güle güle efendim uğurlar olsun
Karagöz:(gelip zennelerin kapısını çalarak) Açın ben geldim
Zenne:(içerden) Parola?
Karagöz:Çivi
Zenne:Ne çivisi
Karagöz:(Kendi kendine) Çivinin adını anlamadım ki yahu.. Şeyyyy hanım çivi işte yahuu
Zenne:Çivi anladık ama ne çivisi
Karagöz:Temel çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Döşeme çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Nal çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Ayakkabı çivisi
Zenne:O da değil
Karagöz:Canım işte çivilerin birisi
Zenne:Tamam ama adı ne
Karagöz:Ölünün körü çivisi (gider, yavaşça çelebi gelir)
Çelebi:(kendi kendine) Buralarda kimseler yok galiba (kapıyı çalar)
Zenne:(içerden) Kim o
Çelebi:Çivi
Karagöz:(pencereden bakarak) Oo çivici başı gelmişş
Zenne:(içerden) Ne çivisi
Çelebi:Lofça çivisi
Zenne:Buyrun efendim buyrunnn (kapıyı açar)
Karagöz:(pencereden) Tühh lofça çivisi imişş (perdeye iner, zennelerin kapısını vurur)
Zenne:(içerden) Kim oo
Karagöz:Çivi
Zenne:Ne çivisi
Karagöz:Lofça çivisi
Zenne:Buyrun içeri
Karagöz:(içeri girer) Ooo maşallhh sofra da kurulmuş
Çelebi:(içerden)Hoş geldin bekçi baba
Karagöz:(içerden)Hoş bulduk çivicibaşı
Zenne:(içerden)Ne içersiniz bekçi baba rakı şarap likör vermut?
Karagöz:(içerden)Rakı var mı rakı
Zenne:(içerden)Var efendim buyrun
Karagöz:(içerden)Ohhh yarasınnn
Zenne:(içerden) Mezelerden de buyrun efendim
Çelebi:(içerden)Yavaş iç bekçi baba sarhoş olursun
Karagöz:(içerden)Sen karışma, ohh yarasınn (içer sarhoş olur, bu sırada Tuzsuz Deli Bekir perdeye gelir)
Tuzsuz:(Nâra atarak) Eyy gidi felekk beee, nerde o bekçi olacak adam beeee
Zenne:(içerden) Aman kaçın Tuzsuz geldi
Çelebi:(içerden)Nereye kaçalım
Zenne:(içerden) Arka kapıdan kaçın
Karagöz:(içerden) Ya ben nereye kaçayım
Zenne:(içerden)Sen de bahçeye saklan
Karagöz:(içerden) Olur ben de bahçedeki kümese gireyim (kümese girer içerden tavuk horoz sesleri gelir) ötme kerata keser dolmanı yaparım haa
Tuzsuz:(içerden) Ooo rakı sofrası da hazırmış
Zenne:(içerden)Sizin için hazırladım efendim
Tuzsuz:Mezeler fiyakalı ama piliç kızartması yok
Zenne:(içerden) Şimdi kümesten bir tane alıp keserim efendim
Tuzsuz:(içerden) Olmaz ben gider keser getiririm bir tane
Karagöz:(içerden) Eyvah Tuzsuz kümese geliyor galiba (Tuzsuz kümese girer karagözü görür)
Tuzsuz:(içerden)Vay bekçi baba senin burda işin ne
Karagöz:(içerden)Tavuklara hırsız dadanmış da onu bekliyordum
Tuzsuz:(içerden) Aferin bekçi baba sen git artık ben hakkından gelirim o hırsızın
Karagöz:(perdeye gelir) Ohh yarabbi şükür kurtuldum Tuzsuzun elinden
Zenne:(içerden)Tuzsuz gel efendim ben şimdi pilici kızartır getiririm
Tuzsuz:(içerden) Hele bir tane daha doldur bakayım şu rakıdan
Zenne:(içerden) Buyrun efendim
Karagöz:Bu iş böyle olmaz bu Tuzsuzu kapı dışarı etmeli (gider beberuhileri toplar kendi de bir eşeğin üzerine biner gelir) bana bakın beberuhiler bu eve tatsız tuzsuz bir adam girdi bunu yakalayıp kapı dışarı atıcaz tamam mı
Beberuhiler:(hep bir ağızdan) Sen merak etme Karagöz biz arkandayız
Karagöz:Ama bana bakın adam hem sarhoş hem de bıçaklı
Beberuhiler:Sen merak etme Karagöz biz sarhoştan da bıçaktan da korkmayız
Karagöz:Hadi bakalım göreyim sizi, ben şimdi Tuzsuzu dışarı çağıracağım
Beberuhiler:Çağır gelsin biz ona yapacağımızı biliriz
Karagöz:(eve doğru bağırarak) Hey bana bak Tatsız tuzsuz herif senin bu evde işin ne çık bakayım dışarı (beberuhilere dönerek) bana bakın hazır mısınız herif geliyor
Beberuhiler:Hazırız gelsin
Karagöz:Bana bak Tuzsuz erkeksen dışarı çık
Tuzsuz:(dışarı çıkar) Eyyytt bee kim o eşeğin üstünde bağıran
Karagöz:Mahalle bekçisi (bu sırada beberuhiler kaçar)
Tuzsuz:Ne istiyorsun bee
Karagöz:Biz mahalleliler seni bu evden çıkarmaya geldik (arkasına bakar ki beberuhiler gitmiştir) Ee şey yani Tuzsuz sana bir eşek getirdim belki binersin diye
Tuzsuz:Hani beni evden atacaktınız bee
Karagöz:Yok yahu şaka yaptım ben sana
Tuzsuz:Ben eşek meşek istemem defol
Karagöz:Gel bakalım eşek efendi biz gidelim
Tuzsuz:(evdeki zenneler hitaben) Bana bak güzelim ben şimdi meyhaneye gidiyorum yarın akşam yine gelirim hadi eyvallah (gider , hacıvat ve karagöz perdeye gelirler)
Hacıvat:Aman karagözüm nedir bu işler
Karagöz:kafanı kırsın geyiklerle keşişler
Hacıvat:Yıktın perdeyi eyledin viran varayım sahibine haber veryim hemann
Karagöz:Burada oyunumuz erdi sona her ne kadar sürç-i lisan ettikse affola kalın sağlıcakla.
(Işık söner oyun biter)
Şarkı Nihavend İstanbul Türküsü) Üsküdara gider iken aldı da bir yağmur
Zenne:(perdeye gelerek) Vay beyim böyle şarkılar söyleyerek nereden gelirsiniz, nerelere gidersiniz
Çelebi:Nereye olacak, sizi aramaktan ayaklarıma kara sular indi, evden ayrılmışsınız
Zenne:Evet efendim çıktım, buraya taşındım, yeni evimiz çok güzel
Çelebi:Müsaade ederseniz görmek isterim efendim
Karagöz:(pencereden) Ooo burada pazarlık başlamış
Zenne:Tabii efendim ama buralarda bir bekçi dolaşıyor siz yarım saat sonra gelin olmaz mı bekçi anlamasın, hem aramızda bir parola belirleyelim, siz parolayı söyleyince ben kapıyı açarım içeri girersiniz
Çelebi:Çok iyi olur
Karagöz:Hem de parolalı haa
Zenne:Siz kapıyı çalınca ben size parola derim siz de lofça çivisi dersiniz, kapıyı açarım
Karagöz:Parola çiviymiş anladım
Çelebi:Allahaısmarladık efendim (gider)
Zenne:Güle güle efendim uğurlar olsun
Karagöz:(gelip zennelerin kapısını çalarak) Açın ben geldim
Zenne:(içerden) Parola?
Karagöz:Çivi
Zenne:Ne çivisi
Karagöz:(Kendi kendine) Çivinin adını anlamadım ki yahu.. Şeyyyy hanım çivi işte yahuu
Zenne:Çivi anladık ama ne çivisi
Karagöz:Temel çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Döşeme çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Nal çivisi
Zenne:Değil
Karagöz:Ayakkabı çivisi
Zenne:O da değil
Karagöz:Canım işte çivilerin birisi
Zenne:Tamam ama adı ne
Karagöz:Ölünün körü çivisi (gider, yavaşça çelebi gelir)
Çelebi:(kendi kendine) Buralarda kimseler yok galiba (kapıyı çalar)
Zenne:(içerden) Kim o
Çelebi:Çivi
Karagöz:(pencereden bakarak) Oo çivici başı gelmişş
Zenne:(içerden) Ne çivisi
Çelebi:Lofça çivisi
Zenne:Buyrun efendim buyrunnn (kapıyı açar)
Karagöz:(pencereden) Tühh lofça çivisi imişş (perdeye iner, zennelerin kapısını vurur)
Zenne:(içerden) Kim oo
Karagöz:Çivi
Zenne:Ne çivisi
Karagöz:Lofça çivisi
Zenne:Buyrun içeri
Karagöz:(içeri girer) Ooo maşallhh sofra da kurulmuş
Çelebi:(içerden)Hoş geldin bekçi baba
Karagöz:(içerden)Hoş bulduk çivicibaşı
Zenne:(içerden)Ne içersiniz bekçi baba rakı şarap likör vermut?
Karagöz:(içerden)Rakı var mı rakı
Zenne:(içerden)Var efendim buyrun
Karagöz:(içerden)Ohhh yarasınnn
Zenne:(içerden) Mezelerden de buyrun efendim
Çelebi:(içerden)Yavaş iç bekçi baba sarhoş olursun
Karagöz:(içerden)Sen karışma, ohh yarasınn (içer sarhoş olur, bu sırada Tuzsuz Deli Bekir perdeye gelir)
Tuzsuz:(Nâra atarak) Eyy gidi felekk beee, nerde o bekçi olacak adam beeee
Zenne:(içerden) Aman kaçın Tuzsuz geldi
Çelebi:(içerden)Nereye kaçalım
Zenne:(içerden) Arka kapıdan kaçın
Karagöz:(içerden) Ya ben nereye kaçayım
Zenne:(içerden)Sen de bahçeye saklan
Karagöz:(içerden) Olur ben de bahçedeki kümese gireyim (kümese girer içerden tavuk horoz sesleri gelir) ötme kerata keser dolmanı yaparım haa
Tuzsuz:(içerden) Ooo rakı sofrası da hazırmış
Zenne:(içerden)Sizin için hazırladım efendim
Tuzsuz:Mezeler fiyakalı ama piliç kızartması yok
Zenne:(içerden) Şimdi kümesten bir tane alıp keserim efendim
Tuzsuz:(içerden) Olmaz ben gider keser getiririm bir tane
Karagöz:(içerden) Eyvah Tuzsuz kümese geliyor galiba (Tuzsuz kümese girer karagözü görür)
Tuzsuz:(içerden)Vay bekçi baba senin burda işin ne
Karagöz:(içerden)Tavuklara hırsız dadanmış da onu bekliyordum
Tuzsuz:(içerden) Aferin bekçi baba sen git artık ben hakkından gelirim o hırsızın
Karagöz:(perdeye gelir) Ohh yarabbi şükür kurtuldum Tuzsuzun elinden
Zenne:(içerden)Tuzsuz gel efendim ben şimdi pilici kızartır getiririm
Tuzsuz:(içerden) Hele bir tane daha doldur bakayım şu rakıdan
Zenne:(içerden) Buyrun efendim
Karagöz:Bu iş böyle olmaz bu Tuzsuzu kapı dışarı etmeli (gider beberuhileri toplar kendi de bir eşeğin üzerine biner gelir) bana bakın beberuhiler bu eve tatsız tuzsuz bir adam girdi bunu yakalayıp kapı dışarı atıcaz tamam mı
Beberuhiler:(hep bir ağızdan) Sen merak etme Karagöz biz arkandayız
Karagöz:Ama bana bakın adam hem sarhoş hem de bıçaklı
Beberuhiler:Sen merak etme Karagöz biz sarhoştan da bıçaktan da korkmayız
Karagöz:Hadi bakalım göreyim sizi, ben şimdi Tuzsuzu dışarı çağıracağım
Beberuhiler:Çağır gelsin biz ona yapacağımızı biliriz
Karagöz:(eve doğru bağırarak) Hey bana bak Tatsız tuzsuz herif senin bu evde işin ne çık bakayım dışarı (beberuhilere dönerek) bana bakın hazır mısınız herif geliyor
Beberuhiler:Hazırız gelsin
Karagöz:Bana bak Tuzsuz erkeksen dışarı çık
Tuzsuz:(dışarı çıkar) Eyyytt bee kim o eşeğin üstünde bağıran
Karagöz:Mahalle bekçisi (bu sırada beberuhiler kaçar)
Tuzsuz:Ne istiyorsun bee
Karagöz:Biz mahalleliler seni bu evden çıkarmaya geldik (arkasına bakar ki beberuhiler gitmiştir) Ee şey yani Tuzsuz sana bir eşek getirdim belki binersin diye
Tuzsuz:Hani beni evden atacaktınız bee
Karagöz:Yok yahu şaka yaptım ben sana
Tuzsuz:Ben eşek meşek istemem defol
Karagöz:Gel bakalım eşek efendi biz gidelim
Tuzsuz:(evdeki zenneler hitaben) Bana bak güzelim ben şimdi meyhaneye gidiyorum yarın akşam yine gelirim hadi eyvallah (gider , hacıvat ve karagöz perdeye gelirler)
Hacıvat:Aman karagözüm nedir bu işler
Karagöz:kafanı kırsın geyiklerle keşişler
Hacıvat:Yıktın perdeyi eyledin viran varayım sahibine haber veryim hemann
Karagöz:Burada oyunumuz erdi sona her ne kadar sürç-i lisan ettikse affola kalın sağlıcakla.
(Işık söner oyun biter)
Not:Önemli olan oyunu yazılı olduğu şekliyle ezberleyip oynatmak
değildir. Önemli olan karagöz oyunlarının en temel özelliği olan doğaçlama
geleneğini kullanarak oyunun temel örgüsünü bozmadan uygun yerlerine
güncel espriler ve motifler ekleyerek ilgi çeker bir hale getirmektir. Bu
metinde örnek olarak kullanılmış olan müzikler de değiştirilip seyircinin
ilgisini çekebilecek güncel müzikler kullanılabilir, ancak kullanılacak
müziğin ilgili tiplemelerin genel karakteristiğine uygun olması
gerekir.
*Karagözün aptal bekçi oyunu Mehmet Muhittin Sevilen (Hayâlî Küçük Ali)
tarafından yazılan Milli Eğitim basımevi tarafından 1969 yılında basılan
KARAGÖZ adlı kitaptan alınmıştır.
15 Kasım 2018 Perşembe
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)